Þrátt fyrir vitundarvakningu um geðheilsu er aðgengi að greiningum og meðferð fyrir börn langt frá því að vera viðunandi. Ríkisendurskoðun gaf íslensku geðheilbrigðiskerfi falleinkunn, sérstaklega hvað varðar biðlista og aðgengi barna að þjónustu.
Biðtími eftir ADHD-greiningu er tvö ár og þrjú ár þegar grunur leikur á um einhverfu, sem er bæði óásættanlegt og skaðlegt. Á meðan börn bíða fá þau oft ekki nauðsynlegan stuðning, sem getur valdið versnandi einkennum. Þrátt fyrir styttingu á biðlistum, t.a.m. á Heilsugæslu, þá er þörfin enn mikil, sérstaklega fyrir börn með flókinn geðrænan og/eða þroskatengdan vanda.
Þótt einhverjar umbætur hafi verið gerðar eru biðlistar enn of langir og það skortir samhæfingu á milli mismunandi þjónustustiga. Við þurfum að setja skýr markmið um biðtíma og tryggja börnum aðgengi að þeirri þjónustu sem þau eiga rétt á samkvæmt lögum.
Samfélagsleg ábyrgð stjórnmálamanna felst í því að setja geðheilbrigðismál barna í forgang – það er ekki bara spurning um auknar fjárveitingar heldur einnig betri nýtingu þeirra úrræða sem til eru og fjölbreyttari aðkomu sérfræðinga. Sigurður Ingi Jóhannsson fjármálaráðherra gerðist svo kræfur að segja að það sé skortur á sálfræðingum en það er ekki rétt. Það eru 1.062 skráðir sálfræðingar á starfsleyfaskrá Landlæknis. Það eru einungis 33 sálfræðingar á rammasamningi Sjúkratrygginga Íslands. Þar stendur hnífurinn í kúnni. Það skortir viljann til að niðurgreiða. Sá viljaskortur birtist okkur í versnandi geðheilsu barna.
Við verðum að gera betur.