Það er eitthvað kjánalegt við þá stöðu sem nú er uppi í íslenskum stjórnmálum. Ríkisstjórnarflokkarnir sitja hver í sínu horni og bíða eftir næstu kosningum. Almenningur, sem á að njóta góðs af ákvörðunum stjórnmálamanna, situr eftir í súpunni á meðan ráðamenn eru uppteknir af því að tryggja sín sæti á næsta kjörtímabili.
Það er eins og þau hafi í raun alveg gleymt því að þau eiga að vera að vinna fyrir þjóðina. Vinstri græn leggja áherslu á að leysa félagsleg vandamál á „þessum síðasta vetri“, en hverju hefur það skilað hingað til? Og hverjar eru líkurnar á þeim takist að ná þeim málum í gegnum staðnaða ríkisstjórn? Sjálfstæðisflokkurinn leggur fram hálfklárað mál um áfengislöggjöf sem mun engu breyta, en hvort þau séu með einhverjar raunverulegar lausnir í efnahagsmálum fyrir heimilin í landinu er enn óljóst.
Þá er það Framsókn, sem talar um að það sé „óábyrgt“ að slíta samstarfinu. Óábyrgt fyrir hvern? Fyrir flokkana sjálfa eða þjóðina?
Það er erfitt að sjá hvernig þetta getur orðið verra, því það er greinilegt að ekkert mun gerast næsta árið, ekki nema það verði haldnar kosningar fyrr en síðar. Það er alveg ljóst að samstarfið er runnið sitt skeið en samt sitja allir fastir, eins og þeir séu bara að draga út tímann til að geta sagst hafa afplánað sinn dóm.
Hverjir eru það sem munu svo raunverulega gjalda fyrir þessa kyrrstöðu? Því það verða ekki þau sem sitja í ríkisstjórn og bíða og vona það besta.